Ruhumu kömür kokan tütün rengi gecelere esir kılıp ürkütmek istediler beni.Oysa bilmiyorlardı ceplerime avuç avuç güneş doldurduğumdan beri karanlıktan korkmuyordum ben.Korkmuyordum meşalesiz bir yangının kurşunları bile kıskandıran zemheriliğinden.Hem niye korkacaktımki.Ben değilmiydim gözlerine ateşböceklerinin sırtındaki aydınlığı salkım salkım süzdüren.Ben değilmiydim saçlarına çöl rüzgârlarının perçeminden tutam tutam umut hüzmesi devşiren.Ama onlar külü bile kalmayan şeytani bir yangının kıvılcımlarını taşıyan müzmin suretlerdi.Anlayamazdılar bir kibritin ucundan koskoca cehennemler çıkarıp o cehennemde kendi kendini yakan nâmuteber sevdamı.Fakat ben anladım bu şehrin manzarasının eğreti yokuşlardan yukarıya doğru akan sular gibi ters gittiğini.

Yorgun yelkovanlar dilsiz akreplerin kıskacına tutulduğundan beri zaman donmuştu anlaşılan…